Disigner in de polder

Ja echt wel designer in de polder.

Zomaar zonder verwachting gaf ik mezelf op voor Designer in de polder. Er zijn zo veel van ons soort mensen, daar hoor ik toch nooit meer wat van dacht ik. Vol komen onverwachts werd ik door Charlotte van Keulen op gebeld. Ik zelf vond dat ik nog lang niet klaar was voor zulk een avontuur.
Zo moest ik nog veel aan de site doen en ook nog wat andere zaken regelen. Om maar wat te noemen mijn (en mijn vrouw Aafke) boekje moest nog naar de drukker. Geen tijd voor tv, en zeker niet om er zelf op te komen. Voor je het weet zit ik in Rond om tien, of op sporing verzocht.
Of in een modern survivel show van bnn. Ik kijk even op je site antwoord Charlotte, zie je wel denk ik, het wordt toch niks. Nog geen tien minuten later belt ze terug.
Of ik morgen tijd heb, ik en tijd hebben, ik heb geen eens tijd om mijn agenda bij te houden.
Met een zo zakelijk mogelijke stem antwoord ik dat ik even zal kijken. En zie allemaal onleesbaar gekrabbel staan. Ja, hoor ik heb morgen wel tijd.

De volgende dag belt ze aan, terwijl ik open doe kijk ik in de straat of ik de grote tv auto kan zien staan. Maar nee ze reist met het openbaar vervoer. De medewerkers van de tv schijnen dus ook gewoon mensen te zijn. Na een half uurtje praten, en uitleggen hoe ik ontwerp pakt ze de camera. Uitleggen hoe ik ontwerp, hoe kan dat nou, dat begrijp ik zelf ook nog steeds niet.
Voor ik het weet ben ik een half uur aan het vertellen. Wat voor mij als tuinontwerper en schrijver zo van zelf sprekend is, is voor het publiek juist interessant. De mensen begrijpen er niks van zelfs mijn vrienden en familie leden snappen het nog niet. Als ik ze hun mijn pas geschreven schooltuinboekje laat zien en vertel deze heb ik geschreven. Dan kijken ze als een walvis. Ze verstaan de worden, maar horen het niet.

Van de week waren de echte tv opname, de vorige keer was uit gesteld omdat we nog winter hadden in Flevoland. Even schetsen met een tv camera in mijn nek, ik ben al klaar maar de camera loopt maar door, en dan ook nog “domme vragen” beantwoorden. Met de cameraman door de tuin lopen, ook weer zoiets. Zo vertel ik dat het voor de tijd van het jaar heel droog is, begint het te regenen.
De tv opname op schokland waren ook al heftig. Vertellen, dat de oude kerk reünie te geconserveerd is. Uit leggen dat kosmos op de muren hoort, en het echt niet nodig is om er met een hoogdruk spuit te keer te gaan. En de voegen? Dat is al helemaal een en al treurnis. GEEN greintje leven te bekennen. Nergens gras, of varenblad of wat dan maar ook te zien.

Maar ondanks alles het was leuk om mee te maken, natuurlijk heb ik in deze blog wat overdreven.
De vragen waren helemaal niet dom, tenslotte is het tv, dus moet je zaken overdreven uitleggen zodat de kijker het interessant vind om te kijken.

Tot de volgende blog